تل لولی

در پست قبل از مسیر راه بین نای‌بند به راور نوشتیم که منزلگاه حوض خان اولین منزل این مسیر برای کاروانیان بود. تل لولی ( تَل ) یکی از مکان‌های مهم بین این راه به حساب می‌آید.

مشکل بسیار بزرگی که در حال حاضر برای بکار بردن نام‌‌مکان‌ها داریم، یافتن نام‌ها و مکان‌یابی دقیق آنها به همراه اعلام و تلفظ صحیح و ثبت آنها است، نام‌ها و کلمه‌هایی که با گذشت زمان نه در جایی ثبت شده‌اند و نه از گذشتگان کسی را داریم تا بتوانیم کسب اطلاعات بیشتری داشته باشیم و متاسفانه به مرور زمان نیز همین نام‌ها نیز درحال ازبین رفتن است. در مکان‌های جغرافیایی همچون بیابان لوت که دیگر عبوری روی آن نیست و به دلایل مختلف از نظرها دور مانده است،این فراموشی و از بین رفتن نام‌ها بیشتر دیده می شود. در گزارشات مرحوم دکتر مستوفی هم این مورد ذکر شده بود و طبق پیش بینی ایشان در زمان نگارش گزارش‌های جغرافیایی که توسط ایشان جمع آوری شد و اکنون نیز به عنوان یکی از منابع مهم ما به شمار می‌رود نیز به از بین رفتن و فراموشی این نام‌ها بعد از بیست سال نیز ذکر شده بود. بیست سالی که اکنون از آن بیش از ۵۰ سال گذشته و طبیعتا خیلی از نام‌ها را دیگر کسی نه می‌شناسد و نه شنیده است. در صورتی که در زمانی که راه‌های کاروان رو در حاشیه لوت و بعضا داخل آن زنده بود، تمامی عوارض زمین شناختی به نوعی دارای اسم بود و کاروانیان به راه‌ها و نشانه‌های آن اشراف و آگاهی داشتند.

تل لولی هم یکی از این موارد است که در کمتر کتب و گزارشی میتوانیم به آن دست پیدا کنیم و اطلاعاتی را داشته باشیم. در مسیر حوض خان به کاروانسرای چهل پایه، بیابان خود را بیش از همیشه نشان می‌دهد و گرما و صحرایی که در این مسیر است کاروانیان را به خطر می‌انداخته و زمانی که کاروانیان از این مسیر عبور می کردند هدف،عبور سریع با اشراف و آگاهی در راه بوده، چرا که با کمترین بی توجهی کاروان از مسیر خارج وبه عمق بیابان لوت وارد شده و از دست می رفته است .این بیابان در این نقطه به بیابان‌های اصفهان و کاشان راه دارد. در بیابان لوت شمالی مناطقی وجود دارد که در مسیل و آبرفتی است و با کنار زدن چند متر خاک می توان به آب رسید. به این مکان‌ها شند گفته می‌شود که می توان به یکی از آنها به‌ نام تل لولی اشاره کرد، مکانی که بلوچ‌ها در زمان قدیم در مسیر حوض‌خان به چهل پایه پیدا کرده بودند و برای مصارف خود آب را برداشت می کرده اند و به جز طایفه بلوچ کسی از این مکان خبر نداشته است. تل لولی از حوض خان حدودا یک فرسخ فاصله دارد و محلی است که شاخه‌های گز در آنجا بسیار روییده و زمین به صورت پایاب بوده و با حفر زمین ، آب شیرین بدست می‌آمده است.

۴ دیدگاه دربارهٔ «تل لولی»

  1. درود
    با گفته شما موافق هستم .متاسفانه نام های قدیمی و مکان ها دارند به فراموشی میروند.

    1. بله متاسفانه و باید این نام‌ها به هر طریق حفظ شوند. اینها جزیی از تاریخ و فرهنگ ایران است

  2. سلام و ارادت
    شند علیرضا خان رو یادتون هست ؟
    در سفری که با هم داشتیم اون روز طوفانی نشد بیشتر حفاری کنن زمین رو تا ببینن به آب میرسن یا نه

    1. بله مگه میشه از یاد ببرم سفر اولی که به بیابان لوت داشتیم. حفاری که کردیم ولی به دلیل شرایط نامساعد جوی به خاک و شن نمناک که رسیدیم به واقعیت وجودی اون پی بردیم و نتیجه گرفتیم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *