به راه میروم و هر قدم من، برایم دروازهای است به دنیایی جدید، دنیایی که در آن هر سنگریزه حکایتی دیرینه دارد.
ترسهای موجود در دنیای اطراف ما، دیگر ترسی را برای پیمایش مسیر در بیابانها به ما نمیدهد. ما بی اختیار تسلیم سختیهای مسیر هستیم، آگاهی از سرنوشت غیر قابل تغییر و ناتوانی ما انسانها در برابر طبیعت، میتواند به آرامش و بردباری برای ادامه مسیر بیابانی کمک کند.
راه شور کجاست؟ از این راه کهن و فراموش شده در پستهای قبل یاردانگ نیز مطالبی درج شده است. گروه...
ستاره خنکو، نشانهای آسمانی در تقویم کهن ایرانیان برای پایان گرمای تابستان در فرهنگ عامه بسیاری از مناطق ایران، بهویژه...
شهر خیالی لوت، پوزه کال یا نامهای دیگری که برای آن در نوشتههای قدیم تاکنون پیدا میکنیم، کال گوشه، گوشه...
گوجار، قبر حاجی، قبر خارجی نام مکانهایی است که در بیابان لوت، به مرور زمان از یادها رفته و کمتر...
یافتن پرچم شهداد گروه باستانشناسی دشت لوت برای اولین بار در اردیبهشت ماه ۱۳۴۷ به مدت ۲۰ روز به بررسی...
let’s give nature a home
بیابانهای ایران تخصص ما است 2012 Yardang.ir©